Kaç Terapi Yöntemi Var? Bir Yolculuk Hikâyesi
Bazen bir insanın ruhu, bir odada hapsolmuş gibi hissedebilir. Kayseri’deki evimin o dar odasında, uzun süre kalp atışlarımı duymaktan sıkıldığımda, başka bir şey aradım. Hızla geçmişe gömüldüm, hatırladım. O anda belki de “kaç terapi yöntemi var?” diye sormak, içinde bulunduğum karanlık tünelden bir çıkış yolu bulmak gibiydi. Bunu keşfetmek, belki de biraz cesaretle başladı. Ama o yolculuk, ne kadar devam etse de, bazen başladığı gibi sonlanmıyordu.
İlk Adımlar: Umut ve Hayal Kırıklığı
Bir gün, eski bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine terapist arayışına girdim. “Terapi nedir?” diye sormadım, çünkü aslında bir sürü şey biliyordum. Psikologların, terapistlerin, seansların… Ama gerçek anlamda ne kadarını biliyordum? O kadar karışıktı ki. “Kaç terapi yöntemi var?” sorusu, zihnimde yankı yapmaya başladı. Bu soruyu kendime ne kadar çok sorsam da, bir yanımda korku vardı. Ya bu yöntemlerden hiçbiri bana uygun değilse? Ne yapardım? Yine başarısız mı olurdum?
İlk seansımın sabahı, ellerim titreyerek kapıyı çaldım. İçeri girdiğimde, ışıklar loştu ve odada sadece terapistim vardı. O kadar rahat görünüyordu ki. İlk başta konuştuk, kendimi biraz açmaya çalıştım ama hiçbir şey normal gibi gelmedi. Hangi terapiyi yapacaklardı? Biliyorum, birçok teknik vardı: Bilişsel davranışçı terapi, psikanaliz, insan merkezli terapi, gestalt terapi… Ama hangisi benim için doğruydu? Terapistim, gözlerimin içine bakarak gülümsedi ve “Bazen doğru terapiyi bulmak, kaybolmuş bir parçayı bulmaya benzer. Sabırlı olmalısınız,” dedi. O an, sabırla kalbimde bir umut ışığı yanmaya başladı.
Sabır ve Denemek: Gelecek Varmış
Bir sonraki seansa geldiğimde, ilk kez kendimi rahatlamış hissettim. Terapi süreci ilerledikçe, yöntemlerin hepsinin aslında birbirine çok yakın, bir tür insanı anlamak ve ona en uygun yolu bulmak olduğunu fark ettim. “Kaç terapi yöntemi var?” sorusunun cevabı, aslında beni şuraya götürmüştü: Her birinin başka bir yolu, başka bir bakış açısı vardı ama hepsi aynı yere çıkıyordu: Kendini keşfetmek, iyileşmek. Her yöntem, bazen bana biraz korku verse de, bazen o kadar tanıdık geliyordu ki.
Bilişsel davranışçı terapi, hayatımın her anını değiştiren bir açılım gibi oldu. O kadar uzun süredir her şeyin “yanlış gittiğini” düşünmüştüm ki, terapisinin bana gösterdiği yeni bakış açısını görmek çok farklıydı. Sorunlarımı daha net görebiliyor ve onları çözmek için yollar arıyordum. Ama bazen de eski alışkanlıklarımı kırmak, gerçekten zor oluyordu.
Umut ve Savaş: Yeniden Başlamak
Yine de, hayatımda önemli bir şey değişmişti. Kendimi, daha önce hiç fark etmediğim bir şekilde hissediyordum. Hayatımı değiştirecek başka bir yol vardı. Psikanaliz terapisi de bir dönem denemem gereken bir yöntemdi. Derinlere inmeyi, bilinçaltımda neler olduğunu anlamayı hedefliyordum. Çocukluk travmalarım, yanlış inançlarım birer birer yüzeye çıkıyordu. Geçmişin yüklerini taşımaktan artık yorulmuştum. O kadar çok şey vardı ki, başlamak bile zor geliyordu. Ama yeniden başlamak, bir nevi çözüm bulmaktı.
İnsan merkezli terapi, bana farklı bir açıdan yaklaşmamı sağladı. Kendi duygularımı kabul etmeyi, onlarla barış yapmayı ve belki de herkesin yaşam tarzının kendine özgü olduğunu kabullenmeyi öğretti. Bir insan olarak değerimi anlamama yardımcı oldu. Kendi sesimi duymamı sağladı.
Sonuç: Kaç Terapi Yöntemi Var?
Bir yolculuğun sonu yokmuş gibi geliyordu. Kendimi yeniden keşfetmek, hayatımın en önemli parçalarından biri oldu. “Kaç terapi yöntemi var?” sorusunun cevabını buldum: Sayısız yöntem, sayısız yaklaşım ve her biri farklı bir kapıyı açıyor. Hangi yöntemin işe yaradığını bilmek, bazen sadece denemekle öğrenilebiliyordu. Bir terapi bitip diğerine başlamadan önce, içsel bir yolculuğun başına gelmiştim. Ne kadar çok terapi yöntemi olsa da, her biri bende başka bir değişim yaratıyordu. Yavaş yavaş, hem kendi içimi hem de dünyayı farklı bir gözle görmeye başladım.
Kendimi tanıdıkça, hayal kırıklıklarımdan dersler aldım, duygusal yüklerimden sıyrıldım ve nihayetinde doğru terapi yöntemini, doğru zamanı bulmanın bir süreç olduğunu kabul ettim. Her şey, yaşadığım bu küçük ama büyük yolculuğun parçasıydı.