Halloween’i Kimler Kutlar?
Kayseri’de 25 yaşında, duygularını saklamayan bir gencin gözünden…
—
Bir Akşam Yolu
Kayseri’nin taş sokaklarında, o meşhur akşam serinliğinde yürürken, her adımda içimde bir şeylerin değiştiğini hissediyorum. Sonbahar akşamlarının o kıpırtılı havası var ya, işte o atmosferdeyim. Herkes evine çekilmiş, sokaklar bir hayalet gibi bomboş. Birkaç kafe açık, garip bir şekilde uzaklardan neşeli sesler geliyor. O neşeyi kimse benden daha fazla duymuyor. Yalnızlık, Kayseri’nin taş sokaklarında yavaşça içimi sararken, Halloween’in yaklaştığını düşünüyorum. Bu yıl da yine kutlamayacakmışız gibi…
Ama neden kutlanmıyor? Yani, bu kadar hayal kırıklığı içinde neden Halloween’i kutlamıyoruz? Benim içimde bir kıvılcım yanıyor, ama etrafımda sadece kaybolan bir gece var. Kim bilir, belki de Kayseri gibi bir şehirde, geceye maskeyle çıkmanın “aykırı” bir şey olduğunun düşünüldüğü bir zamandayız.
—
Gecenin Derinliklerine Adım Atmak
Hatırlıyorum, birkaç yıl önceydi; o zamanlar 21 yaşındaydım. Birkaç arkadaşım, “hadi bu Halloween kutlayalım” dediklerinde, içimde bir heyecan dalgası oluşmuştu. Kayseri’de belki de çoğumuz gibi, bu kutlamanın ne anlama geldiğini tam bilmeyen, ama filmi izleyip de merak eden bir grup gençtik. O gece, sanki bir hayal dünyasında gibiydik. Sokaklar sessizdi, ama içimdeki sesler o kadar güçlüydü ki. Kafelerde takıldık, maskeler taktık, ellerimizde şekerler… Ve ben o gece kendimi dünyadan bir adım uzak gibi hissetmiştim. Beni kimse tanımıyordu, kimse o maskenin altındaki gözleri görmüyordu.
O kadar gerçekti ki, bir anda bir başka dünyaya adım atmış gibiydim. Diğerleri gülüp eğlenirken, ben içimde bu hissi saklamaya çalıştım. Fakat o gece, Kayseri sokaklarında aradığım o “özgürlük” bulamayacağımı anladım. Belki de insanlar, yaşadıkları şehirde, etraflarındaki herkesin ne düşündüğünü çok fazla dert ettiklerinden, böyle geceleri kutlamak, onlar için garipti.
—
Hayal Kırıklığı
O günden sonra, birkaç yıl boyunca Halloween’i düşündüm. Ne için kutluyoruz? Maskeler, korku temalı partiler… Yani, bir anlamı olmalıydı, değil mi? Bir geceyi, bir ritüeli, bu kadar kutlamak, bizi farklı kılmalıydı. Ama Kayseri’deki herkesin Halloween’i “Amerikan işi” diye geçiştirdiğini duyduğumda içimde garip bir kırılma hissettim. İnsanlar, belki de toplumun normlarına uymak için kendilerini bir kez daha kısıtlıyordu.
Bu geceyi kutlayan birinin tuhaf ya da “garip” olarak görülmesi, içimde fırtınalar estiriyordu. Kafamda “Kimler Halloween kutlar?” sorusu dönüp duruyordu. Yalnızca bir gece, korku değil, sadece eğlence ve özgürlükle dolu bir geceyi kutlamak isteyen insanlar kimlerdi? Kimse Halloween’i kutlamak zorunda değildi, tabii ama bunu yargılayan insanların varlığı beni boğuyordu. Oysa belki de, maske takan insanların hepsi bir anlığına, sadece kimse görmesin diye, kimliklerini değiştirmek istiyorlardı.
—
Umudu Aramak
Bir akşam, biraz sinirli ve biraz da kırgın bir şekilde, yine o sokaklarda yürüyordum. Bir şeyler değişmeliydi. O zaman, belki de Halloween’i kutlayanlar yalnızca kendi özgürlüklerini isteyen, kimseye hesap vermek zorunda olmayan insanlar olmalıydı. Ya da belki de, sadece eğlenmek isteyen bir grup insandı. Bu gece, o kadar önemli değildi. Ama şunu fark ettim: Bazı insanlar, bu tür kutlamalarla kendilerini biraz daha özgür hissediyorlardı. İşte bu yüzden, bence herkes bir şekilde Halloween kutlamalıydı. Kimse başkalarını yargılamamalıydı.
Ne var ki, Kayseri sokaklarında maskeli birini görmek, hala garipti. Diğerlerinin bakışları… Bunu yıllar boyunca düşündüm. Belki de, bir insanın kimliğini değiştirmesi, kendisini o kadar da kötü hissettirmemeli. İçimden, bir gün Kayseri’nin de bu gecenin ne kadar özel olduğunu anlayacağına dair bir umut doğdu.
—
Sonraki Adımlar
Her yıl biraz daha büyüdüğümde, biraz daha değiştiğimi fark ediyorum. Bu sene, yine o eski duyguları yaşamak istiyorum. Kim bilir, belki bir gün Kayseri de Halloween’i kutlayanları “anlamaya” başlar. İnsanlar, kendi kimliklerini gizlemek zorunda kalmadan özgürce kutlamalar yapar, her şey sıradanlaşır.
Ama şunu da fark ettim: Belki de bu sorunun cevabı çok basit. Halloween’i kutlayanlar, korkmayanlar… Kimseye kimliklerini ya da eğlencelerini göstermek zorunda kalmayanlar. Bir geceye dönüştürülmüş özgürlük arayanlar. O an, belki de yalnız değildim.
Halloween’i kutlayanlar, sadece bizler… Korkmayanlar.