Bir yaz akşamı Kayseri’de ve içimdeki sessizlik
Merhaba Noh okurları! Bugün sizlerle “Ev klima soğuk üflemiyor neden” konusunu ele alacağız.
Kayseri yazı bazen anlatıldığı gibi “kuru sıcak” falan değil; insanın içine işleyen, akşam olunca bile üstünden kalkmayan bir ağırlık var. O gün de öyle bir gündü. Gün boyunca bir şeyler olmuştu, tam adını koyamadığım bir huzursuzluk içimde geziniyordu. Sanki biri içime ince bir taş bırakmış da ben fark etmeden onunla yürüyormuşum gibi.
Eve geldiğimde ilk yaptığım şey ayakkabıları fırlatmak oldu. Çantayı sandalyeye bıraktım, telefon elimdeydi ama kimseyi aramak istemiyordum. Sadece sessizlik. Ama Kayseri’nin yaz sessizliği bile sıcak.
Klimayı açtım.
O an tek isteğim vardı: serinlik. Sadece fiziksel değil, içimdeki o sıkışmayı da alan bir serinlik.
Ama olmadı.
Bir süre bekledim. Klima çalışıyor gibi ses çıkarıyordu ama yüzüme gelen hava… sıcak mıydı, nötr müydü, yoksa ben mi abartıyordum bilmiyorum. İçimde garip bir boşluk oluştu. Ve o boşluk bir soruya dönüştü:
Ev klima soğuk üflemiyor neden?
Ev klima soğuk üflemiyor neden? diye başlayan küçük panik
İlk başta ciddiye almadım. İnsan bazen teknik şeyleri duygusal anına denk getirince büyütür ya, öyle sandım. Ama hayır… bu başka bir şeydi. Klima gerçekten soğuk üflemiyordu.
Kumandaya tekrar baktım. 24 dereceye ayarlıydı. Mod “cool” yazıyordu. Fan çalışıyordu. Ama sonuç aynıydı: odanın içinde dolaşan sıcak hava.
İçimden geçen ilk cümle şuydu:
“Tamam, bugün de böyle bir gün.”
Ama sonra o soru tekrar geldi:
Ev klima soğuk üflemiyor neden?
Bu kez daha ciddi bir tonda.
Telefonu elime aldım ama aramak için değil. Sadece bakmak için. Sanki bir cevap çıkacakmış gibi. O an fark ettim: insan bazen çözüm aramıyor, sadece anlaşılmak istiyor. Ben de öyleydim.
İlk şüphe: kumanda ve yanlış mod
Kumandaya tekrar baktım. Her şeye yeniden başladım.
Mode tuşuna bastım.
Cool.
Fan.
Dry.
Auto.
Hepsini tek tek denedim. Her değişimde klimadan gelen ses değişiyor ama hava değişmiyordu.
Kendi kendime konuşmaya başladım:
— “Yanlış bir şey mi yaptım?”
— “Hayır ya, bu kadar basit olamaz.”
Ama içimde küçük bir ses sürekli aynı şeyi söylüyordu:
Ev klima soğuk üflemiyor neden?
Belki de en basit cevap, en can sıkıcı olandı: kullanıcı hatası.
Ama içim buna razı olmadı.
Filtreyle yüzleşme
Bir süre sonra klimaya bakarken onun sadece bir cihaz olmadığını fark ettim. Sanki duvarda asılı duran bir şey değil de, evin nefes alan bir parçasıydı.
Ön kapağını açtım.
Filtre.
Tozlu.
Bayağı tozlu.
O an biraz utandım. Sanki klimayı ihmal etmişim gibi hissettim. İçimde garip bir suçluluk yükseldi.
“Sen de haklısın,” dedim içimden. “Ben de kendime iyi bakmıyorum zaten.”
Filtreyi çıkardım, lavaboya götürdüm. Su altında temizledikçe içimdeki sıkışma biraz azaldı gibi oldu. Sanki sadece plastik değil, günlerin birikmişliği de akıyordu.
Ama yine de şüphe gitmedi.
Ev klima soğuk üflemiyor neden? sorusu hâlâ oradaydı.
Dış ünite sesi ve umut kırıntısı
Balkona çıktım.
Dış üniteye baktım.
Çalışıyor gibi bir ses vardı. O ses insana umut verir ya, “tamam çalışıyor, sorun değil” dedirten türden. Ama o umut kırıntısı bile tam oluşmuyordu.
Komşunun balkonu açık, bir çamaşır asma sesi geliyor. Bir çocuk uzaktan bağırıyor. Hayat devam ediyor ama benim odamda bir şey eksik.
Soğuk hava.
O an içimden şöyle bir şey geçti:
“İnsan bazen sadece serinlemek istiyor, bu kadar basit.”
Ama hayat basit değil.
Gaz eksikliği ihtimali ve iç sıkışma
Telefonu açtım.
Bu kez arama çubuğuna yazdım:
Ev klima soğuk üflemiyor neden?
İlk çıkan şeyler:
— gaz eksikliği
— kompresör sorunu
— bakım ihtiyacı
“Gaz eksikliği” kelimesini görünce bir an durdum.
Sanki klima değil de ben eksilmişim gibi hissettim.
İçimden geçen cümle şuydu:
“Demek sorun sadece toz değilmiş…”
Bir yandan da garip bir şekilde kendime kızdım. Her şeyi geç fark eden o alışkanlığıma.
Soğuk hava gelmeyince büyüyen duygular
Daha Fazlası İçin: Kemik iliği genetik testi neden yapılır ?
Klimanın karşısına oturdum.
Bekledim.
Gerçekten bekledim.
Sanki birazdan mucize olacakmış gibi.
Ama hiçbir şey olmadı.
O an fark ettim: bazen bir cihazın bozulması bile insanın içindeki bazı duyguları büyütüyor. Sadece sıcaklık değil mesele. Kontrol hissi gidiyor.
Ben de kontrolü sevmeyen ama kontrolsüzlüğe de dayanamayan biriyim.
İçimde iki ses vardı:
— “Abartıyorsun.”
— “Hayır, sadece yoruldun.”
Ve ikisi de haklıydı.
Beklemek
Beklemek… en garip kısım buydu.
Klimadan soğuk hava beklemek değil sadece. Hayattan bir şey beklemek gibi.
Sanki birazdan her şey düzelecekmiş gibi.
Ama düzelmiyordu.
Odaya bakıyordum. Duvarlar aynı. Saat aynı. Ama içimde bir şey değişiyordu.
Ev klima soğuk üflemiyor neden?
Bu soru artık teknik bir soru değildi.
Bir ritme dönüşmüştü.
Geceyle konuşmak
Gece iyice çökmeye başladığında balkon kapısını açtım.
Kayseri gecesi serin değil, sadece daha az sıcak.
Klimayı kapatmadım.
Çünkü bazen çalışmayan bir şeye bile tutunursun.
Kendi kendime konuştum:
— “Belki de sadece bakım gerekir.”
— “Belki de ben de biraz bakım isterim.”
Bu cümleyi kurunca güldüm. Ama öyle kahkaha değil. İçten bir gülümseme.
Çünkü doğruydu.
İçimdeki sıcaklık ve dışarıdaki gerçek
O gece fark ettim ki, sorun sadece klima değildi.
Ama klima bana bir şey göstermişti.
İnsan bazen en basit şeylerde bile tıkanıyor. Bir hava akışı bile durduğunda, içindeki her şey daha görünür oluyor.
O yüzden o soru hâlâ kafamdaydı:
Ev klima soğuk üflemiyor neden?
Ama artık cevabı teknik değil, biraz da duygusaldı.
Sonraki günün sabahı
Sabah uyandığımda ilk iş klimaya baktım.
Hâlâ aynıydı.
Ama ben biraz farklıydım.
Servisi aramaya karar verdim.
Ama bu karar bile kolay olmadı. Sanki bir şeyi kabul ediyordum: tek başıma çözemediğim bir şey var.
Telefonu elime aldım, numarayı tuşladım.
Ve bekledim.
O sırada içimde garip bir rahatlama vardı. Çünkü artık “neden” sorusu yerini “ne yapılmalı”ya bırakıyordu.
Odanın içinden geçen küçük bir ders
Servis beklerken odada oturdum.
Klimaya baktım.
Sessizdi.
Ama o sessizlik artık rahatsız etmiyordu.
Çünkü bazen çözüm gelmeden önceki bekleyiş bile insanı değiştiriyor.
Ve ben şunu anladım:
Her “Ev klima soğuk üflemiyor neden?” sorusu aslında sadece bir teknik arıza değil.
Bazen hayatın küçük bir durması.
Bazen içindeki bir şeyin de seninle birlikte nefes alamaması.
O yüzden o gün klima tamir edilecekti belki.
Ama bende kalan şey daha farklıydı:
Sıcakla, beklemekle ve kontrol edemediğin şeylerle barışmayı öğrenmek.